Usporavanje: Radmila Lizdek

Radmila Lizdek (1970. Nevesinje), diplomirala je 2004. na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju na odseku slikarstvo u klasi prof. Milorada Đorovića. Master studije završila 2009. na Akademiji umetnosti u Novom Sadu u klasi prof. Milana Staševića. Doktorirala 2024. na Fakultetu savremenih umetnosti u Beogradu u klasi prof. Biljane Velinović. Od 2021. radi u zvanju docenta na Akademiji likovnih umjetnosti u Trebinju. Član je ULUS-a. Izlagala u zemlji i inostranstvu na više od trideset samostalnih i preko sedamdeset kolektivnih izložbi. Izloža Usporavanje koncipirana je kao višemedijska postavka koja obuhvata višekanalne video projekcije, prostorne instalacije, objekte i fotografije.

“Upiremo pogled na Benjaminove tekstove s kraja dvadesetih, na one kratke lekcije čitane na tadašnjem berlinskom radiju, na njegov auditivni Bildung – pedagoška upozorenja mladim stanovnicima grada na kojim mjestima bi mogli naučiti nešto o odrastanju, vještini, socijalnom uklapanju i referentu na kome se idejno da i mora raditi, nikako ga ne podvoditi pod frivolne činove mode i površnog interesa.

Ono što Radmilu Lizdek i njen rad Usporavanje čini bliskim, i po mnogo čemu srodnim Benjaminovim tezama, počivalo je u činjenici da se pedagoški uzor nalazio u blizini. Svojom sraslošću sa zemljom i njenim životnim ciklusima, egzistencijalnim ritmovima izvan savremene potrebe za svježinom i varvarima, taj je model – u stvarnosti ruralni život na planinskom području sjeverne Hercegovine – govorio jezikom mimetičke podudarnosti s organićkim pretpostavkama života. (…) Radmila se služi stvarno postojećim rekvizitarijumom. Moguće ga je podijeliti u dvije grupe: 1. fotografske i video bilješke ljudi, životinja, prirode, arhitekture i unutrašnjih prostora; 2. opipljivi predmeti, materijalnog ili organskog porijekla, preuzeti in situ i u njihovoj potpunoj djelotvornosti.
Formalno odvojeni na različite strane galerijskog prostora, ti elementi, načinom postavljanja i opštom intencijom, međusobno konvergiraju, upućujući na činjenicu povezanosti čovjeka i prirode, i duboko logično, a opet nužno prihvatanje ritmova sađenja/hranjenja, sazrijevanja, berbe/muže, bez i najmanje aluzije savremenosti i savremenošću kodiranih ritmova.”
Dragan Čihorić, istoričar umetnosti (iz predgovora kataloga)